Życiorys

Stanisław Lipiec urodził się 1 lutego 1916 roku w podlubelskiej wsi Bychawka, w rodzinie chłopskiej Michała i Katarzyny z Matysiaków. Ukończył 4 klasy szkoły powszechnej. 7 listopada 1938 roku został powołany do odbycia służby wojskowej w 24 Pułku Ułanów w Kraśniku. 8 listopada 1938 został przydzielony do 4. szwadronu, a 1 lutego 1939 skierowany do 6-miesięcznej szkoły podoficerskiej szoferów samochodowych. Po ukończeniu kursu, 6 lipca 1939 roku, został mianowany starszym ułanem. 15 sierpnia 1939 roku przydzielono go do plutonu motocykli jako motocyklistę-zwiadowcę. 1 września 1939 roku brał udział w walkach na kierunku Zakopane – Nowy Targ, a następnie przeszedł cały wrześniowy szlak walk z 10. Brygadą Kawalerii dowodzoną przez płk. Stanisława Maczka. 16 września 1939 roku został ranny pod Lwowem podczas walk o „Obłe Wzgórza” i trafił do szpitala tymczasowego w Dublanach. Z braku miejsca skierowano go do szpitala nr 1 w Łucku. Stamtąd, dzięki pomocy siostry zakonnej, razem z kolegą, po otrzymaniu cywilnych ubrań i rowerów, uciekł w kierunku Bugu i dalej do domu. Łuck i szpital znajdowały się już w rękach sowieckich. Z opowiadań jego córki Henryki wynika, że podczas podróży uciekinierzy dotarli do ukraińskiego chutoru i poprosili gospodynię o jedzenie. Usłyszeli, aby się wynosili, bo po powrocie męża mogliby zostać wydani. Wycofali się i ukryli w stogu do zmroku. Ku ich zaskoczeniu ta sama kobieta odnalazła ich kryjówkę, przynosząc chleb i mleko, po czym ostrzegła, by wieczorem już ich tam nie było. Po przekroczeniu rzeki znaleźli się w niemieckiej strefie okupacyjnej. Ucieczka odbywała się tylko nocami. Po rozejściu się każdy ruszył w kierunku rodzinnego domu. Stanisław Lipiec, po kontroli przez patrol okupanta, trafił do Stalagu XIII A Nürnberg, nr jeniecki 26172. 20 czerwca 1940 roku, w obliczu panującego w obozie głodu i dużego zapotrzebowania na pracowników, został przeniesiony do niemieckiego gospodarstwa rolnego jako przymusowy robotnik cywilny. Do 9 maja 1945 roku pracował na roli u bawarskiego gospodarza w Sulzburgu — według przekazu rodzinnego — lub w Rockdorf koło Freystadu — według dokumentów Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie. Tam poznał swoją przyszłą żonę Walentynę z Cieszkowskich herbu Dołęga, wywiezioną na roboty do Niemiec. Ślub wzięli w Sulzburgu 27 czerwca 1945 roku, po wyzwoleniu przez Amerykanów. Po zakończeniu działań wojennych Lipcowie trafili do Aufenfeldu koło Regensburga, przejściowego obozu dla repatriantów oczekujących na powrót do kraju. Do Polski powrócili 1 sierpnia 1945 roku i osiedli w Bychawce. Stanisław prowadził gospodarstwo rolne i pracował jako robotnik sezonowy w Gminnej Spółdzielni w Strzyżewicach. 1 lipca 1952 roku podjął pracę w Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie. Z czasem wraz z rodziną zamieszkał w Lublinie. Pracując w fabryce podnosił kwalifikacje zawodowe, ukończył kilka kursów przysposobienia zakładowego, a po kursie operatora turbin energetycznych awansował na brygadzistę zespołu. W FSC przepracował ponad 30 lat. Według przekazu był bardzo obowiązkowy i nigdy się nie spóźniał. Po przejściu na emeryturę uprawiał ogródek działkowy. Zmarł 7 lipca 1995 roku. Został pochowany wraz z żoną na Cmentarzu Komunalnym na Majdanku w Lublinie.