1921–1937 – Kraśnik i lata pokojowe

1921–1937 – Kraśnik i lata pokojowe

Po zakończeniu wojny Pułk przechodził kolejne etapy reorganizacji i zmieniał miejsca postoju. Służył m.in. w Żółkwi, Dębicy, Staszowie, Pińczowie i Jarosławiu. 5 kwietnia 1922 roku oba dywizjony połączyły się w Kraśniku, który stał się stałym garnizonem 24 Pułku Ułanów.

Poczet sztandarowy w bramie reprezentacyjnej koszar
Ceremonia dekoracji pamiątkową odznaką pułkową podporuczników Mieczysława Perzyńskiego i Zygmunta Barcickiego

Kraśnik rozpoczął niemal siedemnastoletni okres silnego związku miasta z Białymi Ułanami. Żołnierze byli obecni nie tylko w koszarach i na placach ćwiczeń — uczestniczyli również w życiu miasta, uroczystościach państwowych i religijnych oraz wydarzeniach społecznych.

W kolejnych latach Pułk rozwijał szkolenie, infrastrukturę i własne tradycje. Duży nacisk kładziono na wyszkolenie taktyczne, jazdę konną, strzelanie i sprawność fizyczną. Ułani odnosili sukcesy w zawodach wojskowych i jeździeckich.

W latach trzydziestych, za dowództwa płk. dypl. Kazimierza Dworaka, poprawiano warunki służby i życia w garnizonie. Powstały m.in. sala gimnastyczna i świetlica, modernizowano koszary, stajnie i place ćwiczeń.