Latem 1920 roku sytuacja odrodzonej Rzeczypospolitej była dramatyczna. Z rozkazu gen. Józefa Hallera 6 lipca 1920 roku utworzono 214 Pułk Ułanów Armii Ochotniczej. Jednostkę organizowano przy 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich we Lwowie i Stanisławowie. Organizatorem i pierwszym dowódcą został płk Tadeusz Żółkiewski.

Po zaledwie kilku tygodniach organizacji Pułk skierowano na front. 27 sierpnia pierwsze oddziały wyruszyły z rejonu koncentracji, a 31 sierpnia rozpoczęły działania bojowe w rejonie Zamościa. Pierwszą potyczkę stoczono pod Małymi Chomęcicami. W kolejnych dniach Pułk walczył m.in. pod Zawałowem, Koniuchami, Horyszowem Ruskim, Boguszycami i Czumowem.

We wrześniu Pułk walczył dalej na Wołyniu. Najcięższym starciem była bitwa pod Stepaniem, toczona od 20 do 23 września 1920 roku. Następnie 214 Pułk Ułanów został przerzucony na front litewsko-białoruski, gdzie pełnił służbę na pograniczu i uczestniczył m.in. w działaniach pod Olkienikami.

Po zakończeniu działań wojennych Pułk skierowano do Żółkwi. W grudniu 1920 roku zakończył się okres służby jako 214 Pułk Ułanów Armii Ochotniczej — jednostkę przemianowano na 24 Pułk Ułanów armii regularnej. Za udział w wojnie 1920 roku żołnierze otrzymali 14 Krzyży Virtuti Militari V klasy i 52 Krzyże Walecznych.