5–6 lipca 1945 — 25-lecie 24 Pułku Ułanów

Ćwierćwiecze istnienia Pułku przypadło zaledwie dwa miesiące po zakończeniu wojny. Święto obchodzono w Niemczech, w rejonie Holte. Wieczorem 5 lipca odbyły się capstrzyk i apel poległych. Pułk stanął w czworoboku na dużej polanie leśnej, pośrodku której płonął stos.

Adiutant wyczytywał kolejno nazwiska poległych — od wojny 1920 roku, przez rok 1938, kampanię wrześniową, Francję 1940 i ostatnią kampanię 1944–1945. Dowódcy szwadronów odpowiadali przy każdym nazwisku tradycyjną formułą, podając miejsce i datę śmierci. Po apelu dowódca Pułku zarządził minutę ciszy.

6 lipca Pułk wystąpił na pełnym sprzęcie bojowym. Po mszy polowej odbyła się uroczystość nadania oznak pułkowych. Raport przyjęli również dawni dowódcy Pułku: płk Kazimierz Halicki, gen. Kazimierz Dworak i ppłk Jerzy Deskur. Było to wyjątkowe spotkanie kilku pokoleń Białych Ułanów.

Ostatni pożegnalny rozkaz dowódcy Pułku

Hannover, 7 maja 1947 r. — Rozkaz Specjalny, dodatek do rozkazu dziennego Pułku Nr 42/47. Poniżej pełne brzmienie według „Zarysu historii 24 Pułku Ułanów 1920–1947”; zachowano pisownię źródła.

24 Pułk Ułanów
Hannover, dnia 7 maja 1947 r.

ROZKAZ SPECJALNY
(Dodatek do rozkazu dziennego Pułku Nr 42/47)

UŁANI!

Nadchodzi w życiu naszego Pułku dzień, jakiego jeszcze Pułk w swej bogatej historii nie przeżywał. Nadchodzi dzień, w którym żołnierze tego Pułku rozejdą się w dwie wielkie grupy, by przejść do życia cywilnego, jedna w ramach Zachodu, druga w ramach Wschodu, a Sztandar zostanie złożony w muzeum, wśród wielu innych cennych pamiątek naszej Armii odrodzonej na Zachodzie.

Historia naszego Pułku jest bogata i piękna. Na przestrzeni 27 lat swego istnienia Pułk zawsze był tam, gdzie działy się rzeczy wielkie, gdzie ważyły się losy naszej Ojczyzny i gdzie trzeba było na szalę tej wagi rzucić najwyższy wysiłek, trud i krew.

W dramatycznych chwilach odrodzenia się naszej Ojczyzny po wieloletniej niewoli, w roku 1920 Pułk jest na polach bitew i przyczynia się do wielkiego ZWYCIĘSTWA. Rzuca na szalę daninę krwi.

W pokojowym okresie budowania Niepodległego Państwa Pułk wkładem pracy pomaga dźwigać tę wielką budowlę. Tragiczne dni wrześniowe 1939 r. są dla Pułku jednym pasmem nieprzerwanych krwawych wysiłków. Idzie na szalę wszystko, co Pułk ma najlepszego, rzucony jest nadludzki wysiłek, trud ofiarny, leje się obficie krew żołnierska, lecz to wszystko nie zdoła przeważyć przemocy nieprzyjaciela.

Przyszła klęska.

Z klęski odradza się we Francji Armia Polska i znów na polach bitewnych powiewa nasz sztandar i znów krwi naszej za mało na szali, gdzie zabrakło wysiłków Armii, dającej nam gościnę.

W Szkocji przez kilka lat Pułk oddaje swą pracę, zapał i wiarę w przyszłość i rzuca je na szalę gigantycznych przygotowań do ostatecznej rozprawy. Pułk jest jednym z pierwszych oddziałów naszego Wojska i jednym z najlepszych.

Do bitwy Normandzkiej, bitwy należącej do rzędu kilkunastu wielkich bitew świata, które zmieniły bieg historii, bitwy „wszystko” dla obydwu walczących stron, Pułk rzuca wszystko. W śmiertelnym wysiłku bitewnym w sierpniu 1944 roku Pułk traci wielu najlepszych swoich synów, traci w boju swego dowódcę, a zyskuje moment, dla którego warto położyć największe wysiłki, dla którego warto przecienpieć i niepowodzenia, moment najpiękniejszy w życiu żołnierza: „decydujące zwycięstwo”, do którego się własną krwią przyczyniło.

We wspaniałym pościgu nasz piękny pancerny Pułk idzie na czele gromić nieprzyjaciela, by Sztandar nasz zaszumiał zwycięsko na ziemi niemieckiej w odwecie za to, że kiedyś w ukryciu musiał uchodzić z ziemi Polskiej,

Dzisiaj, jak tu stoimy, Sztandar nasz łopocze na wietrze w ziemi Hanowerskiej, gdzie, według przepowiedni, Pułkowi było danym wojnę zakończyć. Sztandar stoi przed nami, a my Go żegnamy. Pójdzie on do muzeum. Będzie tam przechowany i to przechowanie symbolizuje przejście w nieczynność w oczekiwaniu na czas, kiedy zagra złoty róg.

Sztandar nie jest własnością żadnej z grup, na które się w tej chwili Pułk dzieli, Sztandaru nie odbiera jedna grupa ani żegna druga. Szatndar żegnamy wszyscy, a żołnierskim wyrazem tego pożegnania będzie defilada wszystkich szwadronów w całości i porządku takim, w jakim się to odbywało przez 27 lat.

Niech ten moment pożegnania, Żołnierze, utkwi Wam na zawsze w pamięci. Moment wspólnego pożegnania. Z tego, że jest ono wspólnym wynika, że nie dzielimy się w tej chwili na dwa Światy, że rodzina pułkowa zostaje jedna i tą jednością mocna. Wspólność tego pożegnania niech Wam każe w przyszłości łączyć się w grupki gdziekolwiek będziecie, w koła, których znakiem będzie biały proporczyk i nasz znak pułkowy. Niech powstają koła byłych żołnierzy Pułku, niech będą przedłużeniem Historii Pułku, prowadzcie ich kronikę i pielęgnujcie tradycje pułkowe. Sztandar nasz pożegnajmy jedną, wspólną i serdeczną myślą: Żegnaj, Sztandarze dumny, któryś nas prowadził przez wiele krajów, wiele pól bitewnych i szlaków bojowych, któryś dwukrotnie przekroczył morze wraz z nami, który nas krzepiłeś swą trwałością, mimo burz historii, w momentach, kiedy serce nam słabło z braku nadziei i wiary w celowość naszych wysiłków.

Żegnamy Cię z nadzieją w sercu, że szum Twej krwistej czerwieni i zew Twego Orła zgromadzi nas jeszcze raz w służbie Tej, która NIE ZGINĘŁA, w służbie Rzeczypospolitej Polskiej.

Dowódca Pułku
T.A. Wysocki, mjr dypl.

Sztandar pozostaje

10 lipca 1947 roku sztandar 24 Pułku Ułanów został złożony w Instytucie Historycznym im. Generała Sikorskiego w Londynie. Pułk przestał istnieć jako jednostka wojskowa, ale zgodnie z ostatnim rozkazem jego dowódcy miała pozostać jedna rodzina pułkowa — związana pamięcią, białym proporczykiem, odznaką i sztandarem.